บทที่ 21 รู้ใจ
อรุโณทัยตื่นมาอีกครั้งในช่วงเช้า เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนงง ปวดหัวตุ๊บๆ ไปหมด ไม่ได้ดื่มเหล้ามานานพอกลับมาดื่มอีกทีเมาไม่เป็นท่าเลย พอคิดทบทวนถึงเรื่องราวเมื่อคืนเธอก็ลุกขึ้นจากเตียงไปที่ห้องรับแขก พอเปิดประตูห้องนอนได้เท่านั้น ความสับสนก็บังเกิดขึ้นในใจ
เพื่อนสนิทของเธอนอนเอาแขนก่ายหน้าผากอยู่บนพื้นห้อง ขาของมันพาดขึ้นไปบนโซฟา ท่านอนอุบาทว์ทำให้เธอหลุดหัวเราะคิก ส่วนอีกคน… นอนตะแคงห่มผ้าอยู่บนโซฟา ขนาดท่านอนยังเนี๊ยบเป็นผู้ดีขนาดนี้เลย เธอลอบอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตรงไปอาบน้ำ
พออาบน้ำเสร็จ กลิ่นหอมๆ ก็ลอยขึ้นมาจากในครัว นาวินลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้ ด้านรัชณกรก็ลุกขึ้นมานั่งเช็คงานในโทรศัพท์แล้ว
“ตื่นกันแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนหลับสบายกันไหม” อรุโณทัยถาม
“ก็ดี” คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ ดังขึ้นจากบุรุษผู้ลงไปนอนกับพื้น นาวินยิ้มร่าเดินถือจานอาหารเช้าออกมาตั้งบนโต๊ะอาหาร
“มาแล้วครับ แซนด์วิสยามเช้ากับกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของคุณผู้หญิง”
“คุณนาวินนี่รู้ใจโณจังเลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” เธอรับแก้วกาแฟขึ้นดื่ม รัชณกรหันไปเขม่นเจ้าเพื่อนที่ช่างเอาอกเอาใจสาวทันที พอหันไปจ้องมันกลับส่งยิ้มกวนบาทามาให้อีก
“คืนนี้ผมไม่อยู่นะ คงไม่ได้กลับมานอนที่นี่” นาวินบอก
“อ้าว”
“ผมจะไปเยี่ยมคุณพ่อที่บ้านน่ะครับ ว่าจะไปค้างบ้านคุณพ่อสักคืน”
“ค้างบ้านคุณพ่อหรือค้างบ้านแฟนเอาดีๆ” คนก่อเพลิงเอ่ยถามเชิงรู้ทัน คิ้วเข้มของนาวินยักขึ้นก่อนจะย้อน
“อย่ามาบลัฟกันแบบนี้สิ เดี๋ยวโณก็เข้าใจผิดหมด”
“ให้เข้าใจผิดไปบ้างก็ดี อย่าเข้าใจถูกนักเลย” รัชณกรว่าเข้าให้ อรุโณทัยเห็นท่าไม่ดีเลยเบรค
“เลิกเถียงกันเถอะ ถ้าคุณวินไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรค่ะ คืนนี้โณจะได้ทานข้าวมาจากข้างนอกเลย จะได้ไม่ต้องรอคุณ”
“ครับ”
หญิงสาวรับประทานมื้อเช้าด้วยความเร่งรีบเพราะรู้ตัวว่ากำลังจะไปทำงานสายแล้ว นาวินเห็นหญิงสาวรีบร้อนจึงเอ่ยปาก
“คุณโณไม่ต้องรีบหรอกครับ”
“ไม่รีบได้ยังไงคะ วันนี้มีประชุมตอนเช้า”
“ผมโทรบอกให้ณภัทรเลื่อนประชุมไปเป็นตอน 10 โมงแล้ว” นาวินบอก อรุโณทัยเบิกตากว้าง
“อ้าว…”
“ผมคิดว่าคุณคงจะตื่นสาย เพราะเมื่อคืนคุณเมามากแล้วก็นอนดึก เลยบอกณภัทรไปว่าคุณไม่ค่อยสบาย” นาวินพูดสบายๆ อย่างไม่คิดอะไรมาก ขณะที่อรุโณทัยรู้สึกผิดปนกระดาก ประดักประเดิดไปหมด
“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ โณเป็นคนที่เมาแล้วหลับสนิท ถ้ามีงานตอนเช้าไม่มีตื่นสายหรอกค่ะ”
“ใช่ๆ แกควรจะรู้ไว้ว่าคนอย่างไอ้โณเป็นคนมีความรับผิดชอบเรื่องงานมาก แกไม่ต้องหาเรื่องให้มันเถลไถลหรอก ทำแบบนี้บ่อยๆ เดี๋ยวคนจะมองมันไม่ดี” รัชณกรเตือนอีก นาวินพยักหน้ารับรู้
“เอาเป็นว่าผมจะทำครั้งนี้ครั้งเดียวก็แล้วกันนะครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณล่วงหน้า”
“ไม่เป็นไรค่ะ คนไม่รู้ไม่ผิด”
“แหม… แก้ตัวออกตัวแทนกันจังเลยนะ” รัชณกรพูดแทรก นาวินยิ้มพราย ส่วนอรุโณทัยได้แต่ก้มหน้าลง ไม่อยากต่อความมาก จนกระทั่งทุกคนรับประทานมื้อเช้ากันเสร็จเรียบร้อย เธอจึงไปทำงานพร้อมกับนาวิน ส่วนคนที่ไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศบ่อยๆ อย่างรัชณกรก็ขอนอนที่คอนโดอรุโณทัยต่อ
